Waarom deze parodie op de Trouw Duurzame 100?

Een soldaat zal lang en intens vechten voor een kleurig lintje - Napoleon Bonaparte

 

Trouw heeft met de Duurzame 100 iets “moois” opgebouwd. Jaarlijks worden op een heus gala 100 landgenoten in het zonnetje gezet omdat zij op de een of andere wijze het meest doen om de planeet te redden.

 

Het enthousiasme is groot. Met plaatsvervangende schaamte zagen we in een maand tijd honderden nee duizenden mensen binnenstromen op ons twitter-account @duurzamehonderd. Iedereen wil op de lijst of toch tenminste handje schudden met iemand op de lijst. Bij voorkeur met de echte knuffelberen zoals Wubbo Ockels en Herman Wijffels. Of met de duurzaam koketterende vrouwen die lijken aan te geven dat duurzaamheid synoniem is met de eindzege van het feminisme.

 

Is de Duurzame 100 misschien dé tegenhanger van de Quote 500? Echte idealistische Gutmenschen tegenover rijke patsers met dito ecologische footprint. Trouw lijkt een hoofdredactionele keuze te hebben gemaakt om zich geheel kritiekloos aan de zijde van de Groene Gutmensch te plaatsen. Dat velen van de 100 een leuke boterham verdienen aan hun duurzame missie deert niet. Nee, de jury meent werkelijk dat het hier gaat 100 onbevlekt ontvangen mensen en zet hen af tegen een nieuwe lijst van Tegenwerkers van de Duurzaamheidsbeweging.

 

Al dit enthousiasme neemt niet weg dat er een flinke adder onder het groene gras schuilt: duurzaamheid blijkt een farce. Zo beweert tenminste onze grootste internationaal vermaarde milieueconoom Richard Tol. Duurzaamheid is klimaatbeleid in een ander jasje en klimaatbeleid is pure hybris en all pain for no gain. Zelfs als je denkt dat meer menselijke uitstoot van CO2 de wereld iets warmer maakt (zoals ons aller IPCC beweert) dan nog komt klimaatbeleid niet voor op een door wijze mannen opgestelde lijst van wereldwijde prioriteiten die getackeld moeten worden. Die lijst is bekend onder de naam Copenhagen Consensus (niet te verwarren met het “Concilie” dat in december 2009 in die plaats werd gehouden).

 

Nog gekker wordt het – nog naakter wordt de keizer – als je bedenkt dat ook het verband tussen “groen” – als in “groene blaadjes”, “groen als gras” – en duurzaamheid dient te worden gekapt. CO2 is namelijk dubbel groeigras (zie video). Meer economische groei betekent meer CO2 en meer CO2 betekent meer plantengroei. Wat er ook met ons klimaat gebeurt of met de zeespiegel, de aarde wordt met meer CO2 100% zeker veel groener. Dus moeten serieuze journalisten – en dat zijn tegenwoordig meestal bloggers – die hele etymologische knoedel ontwarren, die mateloze taalvervuiling opruimen en de brede maatschappelijke hersenspoeling weer ongedaan maken.

 

Knettergek wordt het als je dan ook nog bedenkt dat de zogenaamd duurzame economie niets meer of minder is dan een verder om zeep helpen van de Europese economie ten opzichte van Amerika en China en ten laste van onze kinderen en kleinkinderen… dat dus dat wat als duurzaam verkocht wordt in wezen het summum is van niet-duurzaam en niet-groen.

 

Hoe komt die wereld toch zo op zijn kop? James Delingpole schreef er een mooi boek over: Watermelons: The Green Movement’s True Colors. In zijn ogen is het hele klimaatdebat altijd een politiek debat geweest en ook niets dan politiek. De wetenschap wordt naar deze politiek geplooid zoals het ook gebeurde in de USSR met Lysenko. Bij Trouw hoef je niet ver te zoeken naar “de watermeloen”: hoofdredacteur Willem Schoonen  was tijdens zijn studie enkele jaren actief voor Communistische Partij Nederland en schreef voor de partijkrant “De Waarheid”.

 

Er wordt al jarenlang door talloze auteurs en commentatoren heel veel gezegd en geschreven over de milieubeweging als de facto religie van de progressief urbane mens en over de linkse infiltratie van ooit trotse milieuorganisaties zoals Greenpeace. Wat dat betreft claimen de makers van deze website geen bijzondere nieuwe inzichten. Ons gaat her erom dat het toch wel misselijkmakend is hoe zeer nu een bovenlaag, een elite, een intelligentsia zich nu siert met ideologische veren terwijl ze in werkelijkheid geen vinger krom maken voor de werkelijke problemen in de wereld en dat vaak zelfs onomwonden gezegd kan worden dat zij de reële oplossing van deze problemen in de weg staan.

 

Al weer heel lang geleden proclameerden zieners als Al Gore en Arnold Schwarzenegger dat “the debate is over”. Wie ook maar een beetje geïnformeerd is over klimaatwetenschap die weet ook dat het debat levendiger is dan ooit en dat verbluffende nieuwe inzichten over het klimaatsysteem wekelijks zo niet dagelijks in gerenommeerde wetenschappelijke journals worden gepubliceerd. “… in relationship to man made global warming”  natuurlijk want zonder die toevoeging kunnen onderzoekers fluiten naar hun noodzakelijke funding.

 

Des te schrijnender is de bezieling van de duurzaamheidsbobo’s die echt alle antwoorden op alle vragen in petto lijken te hebben. “Havo 3 natuurkunde”, aldus Wijnand Duyvendak. Deze site is bedoeld om de arrogantie van de duurzamen op de hak te nemen en beoogt weldenkende geesten te laten spelen met de gedachte dat er heel weinig deugt aan de duurzame deugd.

 

Vriendelijke groet,

 

Rypke Zeilmaker & Hajo Smit
Bloggers op Climategate.nl

 

PS Nodig bovenstaand duo uit als sprekers op uw duurzame evenement!